| 1. Begin 2009 2. Februari 3. Maart 4. April |
5. April, Mei & Juni 6. Juli & Augustus 7. September & Oktober 8. November & December |
Begin 2009
Alsof alle narigheid van eind december nog niet genoeg waren overlijd ook mijn geliefde Oma op donderdag 8 januari. Geen goed begin van het nieuwe jaar dus :-S. Nadat ze te horen had gekregen dat ze erg ziek was, ging het erg hard. Ze ging heel snel achteruit. Gelukkig heeft ze niet heel erg veel pijn gehad en heeft ze ons allemaal nog om haar heen gehad in de laatste paar uren van haar leven. De dagen voor ze overleed ben ik veel bij haar geweest, veel herinneringen opgehaald en naar haar geluisterd. Ze vond het goed zo, ze wilde niet meer, ze had een mooi leven gehad!
Het was zwaar, vermoeiend maar vooral een hele verdrietige periode. Maar het zien van de vele mensen die afscheid kwamen nemen van haar, maakte een hoop goed. Ze was een zeer geliefd mens!
De dag na Oma’s overlijden moet ik ook nog bij de neuroloog komen. Ik geef aan toch vaak rugklachten te hebben, vaak in het midden van m’n rug, wat uitstraalt naar m’n benen. Ook klachten met mijn blaas en andere. Allemaal dingen die met de zenuwen van mijn ruggenmerg te maken kunnen hebben. De neuroloog snapt mijn onzekerheid en keurt mijn vraag voor een MRI scan van mijn rug goed. Die zal plaatsvinden op 11 februari 2009.
De rest van de maand januari bestaat grotendeels in het bijkomen van de afgelopen zware (vooral mentaal) periode. Ik ben daarom 28 januari jl. samen met Saskia, Johan (Saskia’s vriend) en Jan (mijn vriend) gezellig wat wezen eten en daarna ben ik samen met Saskia en Johan naar de cabaret voorstelling van Sarah Kroos gegaan. Het was een heerlijk avondje uit en ik heb echt even kunnen genieten.
Om terug te komen op het “Uit huis gaan” onderwerp. Zelf iets kopen is niet te doen. Dat zie ik toch ook niet zo zitten. Dus dan wordt het toch iets huren. Nu ben ik via het ziekenhuis in contact gekomen met Syndion (een organisatie die hulp bied aan chronisch zieken en gehandicapten). En zij hebben nu het één en ander ondernomen om te zien of ik soms toch in aanmerking kan komen voor een seniorenwoning in dezelfde woonplaats als mijn ouders.
Febrauri
In de eerste week van februari stopt na een jaar mijn revalidatie periode. Nu moet ik het zelf doen, me eigen zien te redden, zonder de back-up in het ziekenhuis. Het is wennen, niet meer 3 of 4 x in de week naar het ziekenhuis te hoeven. Maar ik heb er vertrouwen in, ik kan dit best!
11 febrauri de MRI scan van mijn rug, iets wat hopelijk voor iets meer zekerheid gaat zorgen. 20 februari krijg ik uitslag, ik ben erg benieuwd wat de neuroloog dan te melden heeft.
Maart
De MRI scan van mijn rug leverde niks op. Er was niks te zien. Aan de ene kant een tegenslag. Die rugpijn die ik zo vaak heb moet toch ergens vandaan komen. Maar goed aan de andere kant ook wel weer fijn nieuwe, want er zijn geen nieuwe plaques te zien op de scan (plaques zijn ontstekingen). Ook het feit dat de revalidatieperiode is gestopt gaat de ene dag goed, de andere dag heb ik het zwaar.
Het niet meer een bepaald aantal dagen in de week een doel hebben is soms lastig. Ik heb nog steeds wel mijn werk bij de gemeente, maar er vallen nu meer gaten in mijn week. Maar ook daar weet ik toch wel goed mee om te gaan. Kortom “Yes, I can!”.
Ook ben ik deze maand begonnen met het aanpassen van mijn rijbewijs! En ook dat rond ik met een dikke voldoende af! Ik ga lessen bij Bever autoaanpassingen in Andelst. Een goed bedrijf die duidelijk en recht door zee zijn. Er wordt een offerte opgemaakt voor 3 – 5 lessen. Uiteindelijk heb ik er maar 3 nodig! Gelukkig houd ik daardoor weer wat geld in mijn zakken!
Ook gaan we kijken naar een auto, want als ik mijn rijbewijs ga laten aanpassen heb ik natuurlijk ook een goede auto nodig! Mijn oog valt op de Hyundai i20 1.4 16V iCatcher. Een vrij luxe auto met van alles erop en eraan. Al is het voor mij niet echt een luxe, maar echt dingen die ik nodig heb.
Uiteindelijk kan ik al op 18 maart mijn rijtest afleggen, en slaag ik met vlag en wimpel. Een heerlijk gevoel. Ik ben het autorijden niet verleerd, ben nog steeds even zelfverzekerd op de weg. Kortom de auto kan besteld worden! Ik kan niet wachten tot het zover is.
April
Het weer begint beter te worden en Divien begint zich ook beter te voelen. Wat is het toch raar dat het weer zoveel invloed op een mens kan hebben. Ik ben nog aan het wachten op mijn auto, maar ik heb geduld nu ik weet in wat voor moois ik zo meteen de weg op kan!
Deze maand heb ik te horen gekregen dat ik urgentie heb. Wel niet op plaats, maar daar gaan we nog achteraan. Ik kan nu in ieder geval gaan reageren op woningen in mijn eigen woonplaats. Een opluchting, want iedere dag een paar keer 2 trappen op en af, beginnen toch wel zijn tol te eisen. Het gaat niet allemaal meer zo soepel, en ik merk goed dat het bergen energie kost!
Aangezien ik nu urgentie heb gekregen ben ik ook begonnen om mijn uitzet bij elkaar te krijgen. Het leuke is, is dat ik precies weet wat ik wil, dus dat komt vast helemaal goed! Dus nu maar hopen dat er snel een woning vrij komt in mijn woonplaats en dat ik hem krijg! Graag allemaal duimen dus ;-)
23 april is dan de grote dag! Ik kan om 13:30 uur mijn auto gaan halen. Ook worden er die middag meteen foto’s genomen voor een interview in een Hyundai blad. Ontzettend leuk vind ik het om daar aan mee te werken. Uiteraard zal ik het op mijn site plaatsen zodra het uitkomt!
Tevens zijn mijn oom en tante uit Canada op 23 april aangekomen op Schiphol. Ze komen voor 10 dagen logeren bij ons thuis. Heerlijk vind ik het, want eindelijk wordt er eens niet zo vaak over mij gesproken maar over andere dingen. Een bevrijding lijkt het wel!
Kortom ik ga nieten van de komende 10 dagen. Van mijn auto, mijn oom en tante die ik 15 jaar al niet gezien heb, van het heerlijke weer en uiteraard van mijn lieve vriend Jan! Gelukkiger dan dat ik me nu voel, heb ik me in geen jaren gevoeld! Ik hoop dat dat gevoel nooit meer weg gaat!
April, Mei & Juni
Het was geweldig om mijn oom en tante weer te zien. Dankzij mijn nieuwe auto heb ik hen echt overal naar toe kunnen brengen. Ik heb veel en lang met hun gepraat, het was ook zo lang geleden. De familie reünie dag vonden ze echt geweldig, al kreeg ik wel een boze wijsvinger van mijn omdat ik in het complot zat, maar niks verklapt had. Het was lichamelijk wel heel erg zwaar en dat heb ik dus ook moeten bezuren toen mijn oom en tante weer terug keerden naar Canada. Ik ben er zo’n 2 à 3 weken flink beroerd van geweest. Ik heb er naderhand redelijk veel voor moeten inleveren, maar het was het allemaal waard.
Met de urgentie schoot het niet echt op, totdat ik eind juni een geweldig hoek huisje zag staan in de krant. In mijn huidige woonplaats, precies dicht genoeg bij maar ook ver genoeg weg van mijn ouders. Gewoon prima! Éénsgezinswoningen voor me, grasveldje achter en een mooie ruime lichte woning! Nou en toen was het wachten, het lange wachten van een week die een jaar leek te duren. Zou ik als eerste eidigen?
Juli & Augustus
Ik eindigde als eerste! Het huisje was zo goed als al van mij. Helaas ging het tussen de gemeente en de woningbouwvereniging niet zo soepel zoals jullie wellicht hebben kunnen lezen in mijn blogs. Maar uiteindelijk werd alles rondgemaakt, en kon ik dan mijn handtekening gaan zetten. Ik kreeg een eigen stekkie! Wat was ik trots zeg.
Ik moest nog wel even wachten voor ik erin kon of uberhaupt aan de slag kon, want er moest nog wel het één en ander gerenoveert en aangepast worden. Maar, dan had ik ook wat. Tevens ging ik ook met mijn ouders mee op vakantie naar Zuid-Frankrijk, en tja die bouwvakkers hadden natuurlijk ook vakantie.
De vakantie zalig. Des te verder we zuidwaarts reden des te beter ik me begon te voelen. Mijn lichaam reageerde goed op de droge warmte. Op dat moment voelde ik me dus eigenlijk kip lekker. Wel lag ik altijd redelijk vroeg in mijn bed, maar dat was meer omdat ik ‘s middags niet ruste, omdat ik me zo goed voelde. Daarnaast vind ik Frankrijk redelijk goed toegankelijk voor mensen die ongeveer net zoals mij hun beperkingen hebben. En het briljantste van alles vond ik wel de kleden die bijna tot aan zee lagen op het strand. Je kon dus met rolstoel en al, helemaal bij de zee komen! In één woord echt geweldig. Ik wou dat dat in Nederland ook kon.
Helaas zakte ik alweer snel af toen we op de terugweg steeds noordelijker opreden. En in Nederland was het alweer flut! Maar ik heb ontzettend genoten van die vakantie, en het was ‘t meer dan waard. Ik zou zo weer terug gaan!
September & Oktober
Op 24 augustus kreeg ik van de woningbouwvereniging de sleutels van mijn huis. En konden we beginnen met verbouwen en opknappen. Na twee dagen behang afhalen, was ik uit de race. Dit zou me gewoon echt niet gaan lukken. Het was te veel en ik zou alleen mezelf ermee nekken. Dus besloot ik maar voor de harde werkers iedere dag te gaan koken. Mijn ouders waren namelijk echt iedere dag en avond in mijn huis bezig, en dus verdienden ze iedere dag een goede maaltijd. Het was het minste wat ik kon doen.
Uiteindelijk na 8 weken voluit klussen en nog 2 weken kleine dingen afwerken, was mijn huisje dan zo ver klaar dat mijn meubels erin konden. En wat was nu zo geweldig, precies op het moment dat ik wist wanneer de meubels erin zouden kunnen, meldde het bedrijf waar ik mijn meubels had gekocht dat ze ze konden leveren. Briljant vond ik het, want dan zou het echt sirieus worden. Dan kon ik echt mijn huis betrekken. En zo gebeurde het dat ik op vrijdag 23 oktober 2009 voor het eerst in mijn eigen huis sliep! Het voelde zo goed en fijn, en ik was zo trots op al die mensen die me hebben geholpen! Op de eerste plaats mijn ouders, zij hebben zo hard gezwoegd. Maar ook mijn broer en neef Marco hebben geweldig werk verricht. Af en toe kwam er ook een tante helpen of een kennis, en dus ook een dankbetuiging naar hun.
Hoe schuldig ik me af en toe ook voelde omdat ik eigenlijk niks uit kon voeren, zij waren het die me iedere keer weer vertelde dat ze het met liefde deden! En dus kan ik niks anders dan hun eeuwig dankbaar te zijn!
November & December
En toen waren we aangekomen bij het bijkomen. Een rare zin, maar wel eentje die klopt. Ik moest echt bijkomen van alle drukte. Ik had totaal geen problemen met het wennen aan mijn nieuwe leefomgeving, het was meer dat ik mentaal ook bij moest komen van alle drukte en lichamelijk van de soms zware dagen. Maar daar had ik genoeg tijd voor! Ik merkte direct al dat ik veel, maar dan echt ook veel meer rust om me heen had gekregen. En dat deed me goed.
En toen stond mijn eerste kerst voor de deur, mijn eerste kerst in mijn eigen huis! Wat een heerlijk gevoel is dat, en dan overdrijf ik echt niet. Ik ben op een gegeven moment met mijn moeder gaan shoppen om mijn kerstspullen bij elkaar te krijgen. Ik wist ook nu weer precies hoe ik het wilde hebben. En zo gebeurde het dat ik met een wagen vol geladen huiswaarts keerde.
Nog leuker was dat ik mijn eerste kerst, in mijn huis met mijn familie zou vieren. Ik was zo trots als een pauw. En het werd reuze gezellig. Mijn broer nam plaatst achter het aanrecht om voor ons een heerlijk kerstdiner te maken. En heerlijk werd het, gevulde punt-paprika met walnotensaus, carpaccio en heerlijk biefstukje! Dit was echt de mooiste afsluiting van een jaar, dat ik ooit heb meegemaakt. Net zoals Guus Meeuwis wel eens zingt; ‘Ik heb genoten’!
Oud en Nieuw verliep helaas anders. Ik zou eerst naar vrienden gaan, maar omdat één van hun ziek was leek het me niet verstandig daar heen te gaan. Ik pik dingen nou eenmaal snel op. Dus besloot ik dan toch maar voor een paar uurtjes naar mijn ouders te gaan. Maar dat werd één grote domper. Ik had de grootste moeite om mijn ogen open te houden en mijn lichaam schreeuwde telkens ‘Ik wil naar bed’. En dus heb ik besloten, om volgend jaar met Oud & Nieuw lekker thuis te blijven, en in mijn bed te kruipen!
Het was me het jaartje wel weer! Leuke en minder leuke dingen… Ik sluit het af…Op naar een nieuw fris en fruitig jaar!