Gedicht: Ik ben MS
Gedicht: Zomaar gekregen
Gedicht: Ik ben MS
Ik zal me eerst even voorstellen.
Want ik kan een hoop over mezelf vertellen.
Dankzij een defect aan jou afweersysteem
stond de deur voor mij open.
En zonder dat jij het doorhad
ben ik stiekem binnen geslopen.
Ik houd me soms jarenlang stil.
En beslis zelf wat ik wil.
Ik kan me uiten op vele manieren.
Het is maar net hoe ik mijn feestje wil vieren.
Doordat ik aan het feesten kan gaan.
Tast ik het omhulsel van jou zenuw aan.
Nu zal ik even vertellen wat ik je allemaal kan geven.
Het is wel zo, dat je met wat je krijgt…MOET leven!!
We doorlopen even de hele rij.
En neem dan afscheid van je gezonde leven dankzij mij
De ene dag kan ik problemen in je motoriek bezorgen.
Die soms over zijn de andere morgen.
Tintelingen, prikkelingen, dove plekken op je huid.
Het is maar net hoe ik me uit.
Trillende bewegingen met je armen, benen, hoofd of romp.
Voor je het weet geef je iemand een stomp.
Onhandigheid bij allerlei zaken.
Misselijkheid en dan bijna braken.
Evenwichtsverlies waardoor je onzeker gaat lopen.
En of het ooit weggaat?? Daar mag je op hopen.
Ik wil er ook wel eens voor zorgen dat je dubbelziet.
Hoeveel het er nu zijn weet je eigenlijk niet.
En je plas niet kunnen ophouden, niet getreurd.
Het hoort erbij en is zo gebeurd.
Zo af en toe eens iets vergeten??
Doe gewoon alsof je het nooit hebt geweten.
Ook zo moe de laatste tijd??
Niet zeuren, hup vooruit met de geit.
Ik zal nu maar stoppen met vertellen wat ik allemaal kan doen.
Denk gewoon terug aan je leven van toen
Misschien merk jij heel je leven niks van mijn gedrag.
Maar 1 tip ga door het leven met een lach!!!
Groet Multiple sclerose
———————————————————————————————————–
Zomaar gekregen
Ik heb MS gekregen,
ineens, zomaar.
Altijd aanwezig,
maar onzichtbaar.
De vermoeidheid, de wanhoop,
het verdriet en de pijn.
Worden niet begrepen in een wereld
waar alles te zien moet zijn.
Ik lach, ik doe vrolijk,
niet altijd even oprecht.
Het sloopt me van binnen,
het is een lang en soms eenzaam gevecht.
Ik ben niet meer wie ik was,
ik kan niet meer wat ik kon.
Maar ook voor mij,
schijnt nog steeds de warme zon.
Ik heb familie en een paar lieve vrienden,
zij kennen mijn grootste wens.
Ze luisteren en beschouwen me
niet als zieke maar als mens…