Mijn inspiratiebron is niet meer

Ik dacht dat ik een fikse klap in mijn gezicht kreeg. Ik was zo druk de afgelopen twee weken dat ik kranten, hyves en andere informatiebronnen even links liet liggen. Maar vanochtend belde mijn moeder op, of ik soms al de plaatselijke krant had doorgeploegd. Maar door alle drukte was ik dus ook de avond ervoor meteen na thuiskomst mijn bed ingedoken. Ik moest de krant maar even pakken en er maar even bij gaan zitten. Op de één of andere manier kreeg ik al een knoop in mijn maag toen ik ging zitten. Op de één of andere manier wist ik meteen welke pagina ik moest opzoeken in de krant. Eng gewoon. En daar, daar stond jouw foto, bij de rouwadvertentie’s. Het was alsof ik een fikse klap in mijn gezicht kreeg.

Ik las dat vandaag (29.04.2010) om 10.30 uur jouw herdenkingsdienst zou plaatsvinden. Ik voelde alsof er een knoop in mijn maag zat, want dat ging me echt niet meer lukken. Daar voel ik me best rot over. Ik had je zo graag nog één laatste groet willen brengen. Eentje waarin ik je wilde bedanken voor hetgeen je me mee hebt gegeven in mijn leven.

Mijn bericht op hyves:

Lieve Aaron, Jij werd mijn inspiratiebron. Toen ik ziek werd en ik dacht dat alles verloren was, kwam ik jou tegen. Alsof het zo zijn moest. Jij liet me zien wat positiviteit was, dat je met een beetje kracht en moed een hoop kon bereiken. En toen ik ziekte nr 2 erbij kreeg putte ik uit die bron weer de kracht om ook nu weer verder te gaan! Ja jij hebt me een paar belangrijke dingen laten zien, die me nu altijd, iedere dag weer vrolijk en vol goede moed laat wakker worden! Ook al hadden we de afgelopen paar jaar niet heel vaak contact, als we elkaar een keer spraken was het altijd goed. De inspiratiebron die jij me bij bracht die ga ik verder voortzetten! Dat ben ik je verplicht! Ik ga je missen! Rust zacht…

Aaron, toen nog Sjors genoemd leerde ik kennen in februari 2003. Ik lag daar aan mijn eerste manitol infuus i.v.m. mijn zenuwdystrofie. Jij werd binnengereden en moest nog wakker worden van een blindedarmoperatie. We kwamen erachter dat we bij elkaar op school zaten en dat we ontzettend met elkaar konden lachen. Wat hebben we een pret gehad zeg in dat ziekenhuis. Ook na onze ziekenhuis opname bleven we elkaar opzoeken. Jij leerde me te lachen, ook als het wat minder ging. Jij leerde me door te zetten, als het even tegenzat en je leerde me hoop houden op gepaste wijze. Jij werd mijn inspiratiebron die nu steeds invloed op mij heeft.

” href=”http://www.divien.nl/wblog/wp-content/uploads/2010/04/div33hock01.jpg” rel=”lightbox[1249]“>” href=”http://www.divien.nl/wblog/wp-content/uploads/2010/04/div33hock03.jpg” rel=”lightbox[1249]“>” href=”http://www.divien.nl/wblog/wp-content/uploads/2010/04/div33hock07.jpg” rel=”lightbox[1249]“>We hebben veel leuke dingen meegemaakt. In 2004 samen naar de Rabobank Champions Trophy Hockey toernooi in Amstelveen. Een belangrijke wedstrijd van de dames en jij had kaartjes. Samen met de trein naar Amstelveen waar ik nog nooit geweest was…en na de wedstrijd, die de hockey dames natuurlijk wonnen, gingen we met de trein via Amsterdam terug naar huis. Want we wilden nog even vliegtuigen spotten. Wat kwamen we bedrogen uit, want toen we rond middernacht op Schiphol aankwamen was er geen vliegtuig meer te bekennen!

” href=”http://www.divien.nl/wblog/wp-content/uploads/2010/04/photo2.jpg” rel=”lightbox[1249]“>” href=”http://www.divien.nl/wblog/wp-content/uploads/2010/04/photo29.jpg” rel=”lightbox[1249]“>Ook heb jij me ‘Appelpop’ leren kennen. Iets waar ik vaak al van gehoord had, maar nog nooit naar toe was geweest. En je pakte het meteen goed aan. Het werd een hele logeerpartij met vrienden en al bij jou thuis. Ik heb nog steeds meelij met je ouders. Het was aardig vol in huis. Maar oh wat was het gezellig. Het jaar erna waren we er weer met een hele club. Iedere keer was het weer een gezellige boel.

Wat ik vooral onthouden heb, waren de foto’s. Zo fout en zo veel mogelijk, en daar was je echt een uitblinker in. Misschien daarom ook wel de passie voor fotograferen gekregen. En het leukste van alles, je zo idioot mogelijk gedragen…je was een supertalent.

” href=”http://www.divien.nl/wblog/wp-content/uploads/2010/04/photo36.jpg” rel=”lightbox[1249]“>Ook al hadden we de laatste jaren niet veel contact, als we elkaar spraken dan was dat altijd op een positieve manier. Ik heb altijd diep respect voor je gehad. En dat zal ik blijven houden. Je was een gedreven, doorzetter die met nee of misschien geen genoegen nam. Je was een inspiratiebron voor velen, maar vooral voor mij. Ooit heb ik ook nog een ring van je gekregen uit vriendschap. Die heb en draag ik nog steeds. Hij heeft nu een extra bijzondere plek gekregen.

Ik ga je missen Aaron… maar ik zal je inspiratiebron voortzetten! Dat ben ik je verplicht…ik zal proberen de positiviteit, kracht, moed, hoop en geluk die jij me gaf over te brengen op de mensen om mij heen en verder!

Anton, Margreet en de rest van de familie wens ik veel sterkte en kracht toe dit verlies.