Chillen chillen in een Bubbelbad

Daar zit je dan, bij een concert van Frans Bauer. Ik, als niet echt fanatieke, hysterisch of stalkende fan, had 4 kaartjes besteld bij de Agnietenhof in Tiel. 2 voor mijn ouders, als verjaardags cadeau. En één voor mij en een kaartje voor Jan. We hadden echt geweldig plekken. 5e rij en echt exact middenin!

Ik zei nog tegen mijn ouders “beter plekken had je niet kunnen hebben, je zit hier echt geweldig”. En we zaten ook super, we konden het allemaal goed zien, en kregen geen last van onze nek ;-). Het eerste gedeelte van de show voor de pauze was leuk, lachwekkend, sirieus en heel mooi! Het voordeel van de Agnietenhof, is dat het niet zo’n mega theater is, en zo’n voorstelling dus een meer persoonlijke tint heeft.

In de pauze plaagde ik Jan nog, met zijn ervaring met Vera Man tijdens de musical ‘Dromen zijn bedrog’. Ik heb toen zo moeten lachen om hem, maar ik kon natuurlijk niet weten dat het al snel 1-1 zou worden.

Toen de pauze voorbij was en mensen weer op hun plek zaten, startte het tweede deel van de show. En op een gegeven moment begon Frans over dat hij zijn Mariska toch wel erg mistte als hij op tournee was. En dat hij dan een dame met zachte handen zocht in het publiek om samen mee in een bubbelbad te gaan. Ik dacht nog van ‘oh het zal wel, zal wel bij de show horen’. Ik maakte me er niet zo druk om. Totdat de lichten in de zaal aangingen, en er een volgspot aangezet werd.

De volgspot stond eerst nog een heel eind uit de richting. Dus bleef ik nog heel rustig en relaxed op mijn stoel zitten. Maar toen de volgspot steeds meer mijn richting uit kwam, schoof ik subtiel en niet opvallend wat onderuit en keek ik vooral niet het podium op. Helaas werkte dat niet ;-) en moest ik me melden op het podium.

Ik dacht nog, ik zal wel gezellig een praatje met hem maken, mee moeten deinen op de muziek en meezingen en dan weer terug naar mijn plek. Maar niets was minder waar. Er werd een heus bubbelbad-decorstuk het podium opgereden, waarachter ik plaats mocht nemen met Frans. Er lagen twee schrobborstel klaar, en dus schrobben maar. Ik zal jullie verder de details besparen, maar ik heb in ieder geval goed geschrobt ;-). Intussen zong Frans vrolijk een liedje! Het liedje over samen bubbelen in een bubbelbad. Als ik ergens de songtekst vind, dan zet ik hem hier wel bij ;-)

Nadat hij uitgezongen was, kreeg ik 3 dikke zoenen, en kon ik weer op mijn plek gaan zitten. Om daar meteen opmerkingen te krijgen als ‘haha, dat is 1-1′ en ‘dit zijn zeker goede plekken’ ;-) Mijn ouders en Jan hadden zicht dus kostelijk vermaakt. Ik dacht bij mezelf, kletsen jullie maar. Ik heb tenminste gebubbeld met Frans.

Helaas had ik alleen maar mijn mobiel bij me waarmee ik foto’s kon maken, en had ik van dit alles geen foto’s. Toen hij zei dat hij handtekeningen uit zou delen in de ontvangsthal van het theater, dacht ik ‘misschien wil hij wel met me op de foto’.

Eenmaal aangekomen in de hal, wilde hij dat wel, maar de fans waren zo gek, stalkend en hysterisch bezig dat ik er niet bij kon komen, maar hij ook niet bij mij. Toen ik zag dat hij via de deuren van de zaal weer weg wilde gaan, ben ik de baan opgereden die mij naar de deuren van de zaal brachten. Daar zag een beveiligingsman mij en zei dat ik de zaal maar terug in moest gaan, en dan zou hij zo bij mij komen. Ik dacht bij mezelf ‘maar dat hoeft nou ook weer niet, ik wil alleen maar een fotootje’. Maar goed, zo gezegd zo gedaan, en daar zat ik dan te wachten.

Toen hij de zaal in kwam lopen ging hij eerst met een paar andere fans op de foto. Verder stonden er nog twee mensen met rolstoel in de zaal. Toen hij bij mij kwam zitten vroeg hij waardoor ik in een rolstoel zat. Ik vertelde hem dat ik MS heb. Hij zei toen ‘Oh dat is K*T’ en toverde een glimlach op zijn gezicht voor de foto. Daardoor schoot ik toch zo in de lach. Ik kon er de humor wel van inzien! Toen ik aanstalte maakte om ervandoor te gaan, zei hij ‘je mag nog niet weg, ik wil zo even met je praten’. Zo gezegd zo gedaan en bleef dus zitten waar ik zat.

Hij ging nog even naar de andere mensen toe, om daarmee op de foto te gaan en kwam toen heel rustig naar me toe gelopen, ging bij me zitten en begon te kletsen. Hij vertelde dat hij een goede vriendin heeft ook met MS. Hij vertelde me over een behandelmethode, en we kletsen over nog een hele zooi andere dingen. Ik denk dat ik uiteindelijk daar een kwartier zeker heb gezeten.

Maar ik had niet het idee dat ik naast een artiest zat, dat is naast een BN’er zat. Frans Bauer is een gewone, gezellig en degelijke vent. Met een goed gevoel voor humor en een groot hart. Ik zal eerlijk bekennen, dat ik nooit echt een mega fan zal worden. Zo eentje die alle concerten af gaat en dan hysterisch, gillend, krijsend, aandachtvragend en stalkend achter hem aangaat. Nee, dat nooit. Maar ik heb wel onwijs veel respect voor de man zelf gekregen, en weet nu ook, dat hij ook maar gewoon een mens is, van vlees en bloed.

Hij heeft deze avond groter en mooier gemaakt, dan dat ie al was. En daar ben ik hem heel dankbaar voor. Ik zal dit nooit vergeten. Gelukkig heb ik wel goede foto’s voor elkaar weten te fixen. Dit allemaal dankzij de man van Wilma, een goede kennis van mij. De foto’s heb ik nog niet, maar komen er wel snel aan. Dus houd mijn fotoalbum in de gaten!

Frans, bedankt!

Foto’s kun je vinden in mijn Fotoalbum